The Day After: Het is gewoon waar!
Voorzitter Willem Guijt, over de manier waarop hij de historische dag beleefde.
Zondag 23 mei 07.36 lig ik sluimerend in mijn bed. Met een half oog open zie en vooral voel ik dat in bed lig met een oranje T-shirt en opeens draait het hele filmpje weer terug. Ik moet er uit en het allemaal van me afschrijven.
Terug naar zaterdag 22 mei bijna precies 24 uur daarvoor word ik wakker en realiseer me meteen; vandaag GVVV uit. De laatste wedstrijd van het seizoen. Nou ja laatste, dat denk je, dat hoop je, dat verwacht je dat wil je. Maar... je weet het niet zeker. Voordat mijn gedachten verder vorm kunnen krijgen beginnen de gebruikelijke buikkrampjes al op te spelen. Snel er uit en naar de WC.
De afgelopen weken heb ik een vast ritueel afgewerkt als voorbereiding op de wedstrijd en of ik nou wil of niet dat MOET vandaag ook gebeuren. Dus naar de bakker, ontbijten met Greet, DVD van Leonard Cohen luisteren, sportpagina van de krant lezen, scheren (vooral het hoofd moet glad zijn), douchen, aankleden (sinds Scheveningen gaat de oranje boxer aan, het helpt echt hoor!), naar de boekhandel en het rondje Badstraat, Voorstraat, Princestraat, Oude Kerk en op de weg terug even pinnen. Nog even langs de Lidl om een paar euro in de hoed van de melancholische accordeon speler te gooien en ik heb er weer alles aangedaan dacht ik zo. En ik ben even lekker afgeleid. Op het veld nog even handjes schudden en babbelen met Cees. Het gaat nergens over natuurlijk, maar als je drie keer tegen elkaar zegt dat je er vertrouwen in hebt en dat het gaat lukken geeft dat wel een goed gevoel van zekerheid: in ieder geval voor een poosje.
De wedstrijd is natuurlijk om te beginnen een groot feest. Zeker 800 supporters komen via een strakke organisatie naar Veenendaal. Een grote oranje zee; wat een sfeer en wat een discipline! De wedstrijd zelf; een en al spanning. GVVV werkt niet mee, we krijgen kansen, maar geen goals en wat gaat die klok daar langzaam in Veenendaal zeg, niet normaal vooral de tweede helft. Schande! Trouwens de 2e helft Cees Ouwersloot niet meergezien; op van de zenuwen staat ie gewoon op veld 2 naar een jeugdwedstrijd van GVVV te kijken. Nou ja zeg.
Eindelijk fluit de scheids af en zijn we Topklasse. Ik ben blij, enthousiast maar het dringt nog niet helemaal of eigenlijk helemaal niet tot me door. Supporters en spelers vieren feest op het veld. Verdwaasd loop ik er wat omheen. Ik weet gewoon niet hoe ik aan de buiten kant moet laten zien wat ik aan de binnenkant voel. Dat kan ook niet want daar is ook niks voor.
Plotseling vraagt de radio verslaggever van RTV Katwijk live in de uitzending: "Willem Guijt voorzitter van de v.v. Katwijk en naar de Topklasse, hoe voelt dat nou"?
En toen had ik het even niet meer....
's Avond een zeldzaam feest op de Krom, wat een emotie, wat een sfeer en wat en topprestatie van de kantine medewerkers/-sters.
De rillingen lopen over mijn rug als de spelers door een haag van supporters op het podium klimmen. Uiteindelijk doe je het allemaal daarvoor! Mede door deze spelers en alles daaromheen staat de v.v. Katwijk weer op de kaart. De kriebels zijn weer terug, net als de emotie; reuring op De Krom.
Beetje bij beetje begin ik te beseffen dat het waar is. We zijn gepromoveerd naar de Topklasse.
Na een (kort) nachtje slapen weet ik het nu zeker; het is gewoon waar! De v.v. Katwijk bij de zestien beste zaterdag amateur clubs van Nederland.
Het is gewoon waar!
Tot op de familie dagen!
Willem Guijt
Voorzitter